VR-blootstelling is even effectief als groepstherapie met in-vivoblootstelling voor publieksprekangst, met blijvende resultaten

Achtergrond

Sociale angst kan een aanzienlijke invloed hebben op iemands deelname aan alledaagse sociale situaties - van spreken in vergaderingen tot het voeren van gesprekken met collega’s. Cognitief-gedragsmatige benaderingen met blootstellingscomponenten zijn al lang een standaardvorm van ondersteuning, maar ze vereisen ofwel groepssettings (die intimiderend kunnen zijn) ofwel blootstellingsscenario’s in de echte wereld (die moeilijk te regelen en te controleren kunnen zijn). VR-blootstelling biedt een manier om getrapte sociale situaties te presenteren in een veilige, herhaalbare omgeving waar de intensiteit zorgvuldig kan worden beheerd.

Wat de onderzoekers deden

Anderson en collega’s voerden een gerandomiseerde gecontroleerde trial uit met 97 volwassenen die voldeden aan de criteria voor een sociale-angststoornis en publiek spreken identificeerden als hun primaire angst. Het sample was geworven uit de gemeenschap, etnisch divers, met een gemiddelde leeftijd van 39 jaar en 62% vrouwen. Deelnemers werden willekeurig toegewezen aan één van drie groepen: VR-blootstelling (VRE), blootstellingsgroepstherapie (EGT) - een manualized in-vivoblootstellingsprotocol in groepsverband - of een wachtlijstvergelijkingsgroep. Beide actieve armen ontvingen acht manualized sessies over dezelfde periode. Uitkomsten omvatten zelfrapportmaatregelen voor sociale angst en spreekangst (waaronder de Personal Report of Confidence as a Speaker en de Brief Fear of Negative Evaluation) en een gedragsmatige vermijdingtaak in de vorm van een gestandaardiseerde spraakbeoordeling. Metingen werden verzameld bij aanvang, na de behandeling en bij follow-up na 12 maanden; de diagnosestatus werd opnieuw beoordeeld bij follow-up na 3 maanden.

Wat ze vonden

Zowel VR-blootstelling als blootstellingsgroepstherapie produceerden significante verbeteringen in sociale angst vergeleken met de wachtlijstgroep, op zowel zelfrapportmaatregelen als de gedragsmatige spreektaak. Deelnemers in beide actieve groepen rapporteerden verminderde angst, minder vermijding van sociale situaties en verbeterde kwaliteit van leven. Er waren geen significante verschillen tussen de VR- en blootstellingsgroepstherapiecondities op enig tijdstip - VR-blootstelling was even effectief. Bij follow-up na 12 maanden bleven de verbeteringen in beide actieve groepen behouden, wat aangeeft dat de winst duurzaam was.

Waarom dit belangrijk is

Dit is een van de grootste en meest rigoureuze studies die VR-gebaseerde sociale blootstelling vergelijkt met een gevestigd in-vivoblootstellingsprotocol. De bevinding dat VR vergelijkbaar effectief is als manualized blootstellingsgroepstherapie is significant omdat VR individueel kan worden aangeboden, waardoor de barrière van groepssettings wordt vermeden die veel sociaal angstige mensen ontmoedigend vinden. VR biedt ook precieze controle over de moeilijkheidsgraad van sociale scenario’s, waardoor clinici de ervaring kunnen afstemmen op de behoeften van elk individu. Voor spraak-taalprofessionals die mensen ondersteunen wier sociale communicatie wordt beïnvloed door spreekangst, ondersteunt dit bewijs VR als een betrouwbaar instrument voor getrapte sociale oefening.

Beperkingen

De studie werft specifiek volwassenen waarbij publiek spreken de primaire angst was, dus bevindingen zijn mogelijk niet direct generaliseerbaar naar andere presentaties van sociale angst of bredere sociale communicatieverschillen. De blootstellingsgroepstherapieconditie combineerde een gestructureerd in-vivoblootstellingsprotocol met een groepssetting, wat betekent dat beide elementen mogelijk hebben bijgedragen aan de effectiviteit ervan. De VR-technologie gebruikt in 2013 was minder immersief dan huidige systemen, wat suggereert dat moderne VR mogelijk nog sterkere resultaten zou kunnen opleveren.